قبول و رد ترکه و آثار حقوقی آن

ترکه به اموال و دارایی‌هایی گفته می‌شود که از فرد پس از مرگش به جا می‌ماند و به وراث به صورت قهری منتقل می‌شود. این اموال شامل دارایی‌های منقول و غیرمنقول، مطالبات و دیون نیز می‌شود.

هرچند انتقال ترکه به وراث به صورت قهری است، قانون‌گذار این حق را به هر یک از وارثان داده که بتوانند ترکه را قبول یا رد کنند. به عبارت دیگر، وراث الزامی برای پذیرش ترکه ندارند و می‌توانند آنچه به ارث می‌رسد را به صورت مطلق یا مشروط قبول کنند یا به طور کلی رد نمایند.

قبولی مطلق ترکه به این معناست که وراث تمام دارایی‌های مثبت و منفی متوفی را بدون درخواست تحریر ترکه و هیچ شرطی قبول می‌کنند. در این حالت، هر یک از وراث مسئول پرداخت کلیه بدهی‌های متوفی به نسبت سهم خود از ماترک خواهند بود.

قبولی مشروط ترکه به این معناست که وراث یک شرط برای قبولی ترکه تعیین می‌کنند. به عنوان مثال، وراث ممکن است بیان کنند که صرفاً به شرط مشخص شدن میزان دقیق دارایی‌های متوفی، اعم از اموال منقول و غیرمنقول، مطالبات و بدهی‌ها، ترکه را قبول می‌کنند.

علاوه بر این، قبولی می‌تواند به صورت ضمنی نیز باشد، یعنی وراث عملی انجام می‌دهند که نشان‌دهنده قبول ترکه است. همچنین رد ترکه به معنای این است که وراث مسئولیت پرداخت دیون متوفی را به عهده نمی‌گیرند.